۱۳۹۱ مرداد ۲۱, شنبه

شکستن انزوا-راهپیمایی اعتراضی پناهجویان از ورتسبورگ به برلین




اطلاعیه مطبوعاتی مشترک کمیته هماهنگی‌ اعتصابات پناهجویان در آلمان و گروه‌های حامی‌ و مدافع پناهجویان

چندی پیش فراخوانی از سوی کمیته هماهنگی‌ اعتصابات پناهجویان منتشر شد که در آن جمع های شناخته شده و فعال در حوزه پناهجویی دعوت به برگزاری جلسه‌ای جهت سازماندهی پروژه ای دیگر در مسیر مبارزات بهم پیوسته پناهجویان در آلمان شدند.مبارزه ای که از تاریخ ۱۹ مارس ۲۰۱۲ در وورزبورگ(بایرن) آغاز شد و اکنون به بیش از ۷ شهر در ۴ استان کشیده شده و در حال گسترش به مقیاس وسیع تری می‌باشد.سرانجام جلسه در روزهای ۴ و ۵ اگوست ۲۰۱۲ در فرانکفورت با حضور کمیته هماهنگی اعتصابات پناهجویان و نمایندگان گروه های مختلف برگزار گردید .


پروژه مورد بحث این جلسه طرح ریزی حرکتی بود که اعصتابیون را در پایتخت به گرد یکدیگر می آورد. طی دو روز بحث و گفتگو برای عملی‌ کردن حرکت به سمت برلین به عنوان پایتخت جمهوری فدرال آلمان، بر روی طرحی پیشنهادی و اولیه (راهپیمایی پناهجویان و اعتصاب در برلین) گفتگوهای تئوریک و تاکتیکی صورت پذیرفت


در پایان جلسه ۲ مسیر مجزا از شهر ورتسبورگ به عنوان شمالی‌ترین شهر استان بایرن انتخاب گردید ،که مسیر اول مسیری کوتاه برای راهپیمایی و مسیر دوم، بلند و با وسیله نقلیه تا برلین طی‌ خواهد شد، که در هر دو این مسیر ها،حضور پناهجویان و فعالین را به همراه خواد داشت و با بررسی و رایزنی درباره جزئیات آن،تاریخ حرکت به سمت برلین در روز 8 سپتامبر 2012 تثبیت گردید..



جلسه دو روزه به شکل گیری پنج کارگروه برای پیشبرد و پیاده سازی پروژه منتهی شد که این ۵ کارگروه به ترتیب:

کارگروه مالی،کارگروه تدارکات هر ۲ مسیر،کارگروه ارتباطات،کارگروه مستند سازی و کارگروه رسانه می باشند.

تراکت‌ها و فراخوان تبلیغاتی این پروژه به چندین زبان تهیه و ترجمه خواهد شد و در چند روز آینده در سایت‌های اینترنتی اعتصابات پناهجویان در شهرهای مختلف و همچنین وبسایت های رسمی فعالین حوزه پناهجویی منتشر خواهد شد..

از تاریخ 23 آوگوست 2012 در شهر اِرفورت استان گوتینگن، کمپ تابستانی "بِرِک ازولِیشن" شروع به کار خواهد کرد که توسط گروه های "صدای پناهجویان" و "کاروان برای حقوق پناهجویان و مهاجران" برنامه ریزی شده است.
 http://www.thecaravan.org/refugeecamp2012


ضمن همبستگی کمیته هماهنگی اعتصابات پناهجویان در آلمان و حاضرین در جلسه با اهداف برپاکننده کمپ تابستانی "بِرِک ایزولیسن"، اعلام می داریم که پروژه راهپیمایی تا شهر برلین و اهداف کمپ از یکدیگر مجزا نیست، بلکه راهپیمایی، یکی از پروژه هایی است که این کمپ و بانیانش به صورت جدی بر روی آن انرژی می گذارند.به همین دلیل، در دو تاریخ مجزا که در روزهای آینده توسط رسانه های مجازی اعلام خواهیم نمود، در روز نخست کمیته هماهنگی اعتصابات برای معرفی چادرهای اعتراضی و کارکرد آنها کنفرانس و کارگاه آموزشی برگزار خواهد کرد و در روز دوم جلسه هماهنگی پروژه راهپیمایی را در دستور کار قرار خواهد داد.
ما بر آنیم که طی یک حرکتی فراگیر و فراملی انزوایی را که بر ما تحمیل شده بشکنیم.سازماندهی ما علیه دیپورت و برای بستن کمپ های پناهجویی و محدودیت تردد در تمام آلمان است

-کمیته هماهنگی اعتصابات پناهجویان در آلمان (ورتسبورگ،آب،برلین،رگنسبورگ،دوسلدرف)
KARAWANE Für die Rechte der Flüchtlinge und Migrantinnen -
The Voice Refugee Forum-
Karawane München-
Karwane Berlin -
شاخه جوانان حزب چپ آلمان  Linksjugend ['solid] NRW





brechen Isolation. Flüchtlings protestmarsch von würzburg bis Berlin

Gemeinsame Pressemitteilung des Koordinationskomitees der protestierenden Flüchtlinge in Deutschland und der unterstützenden Gruppen für die Verteidigung der Flüchtlingsrechte


Vor einiger Zeit ist ein Aufruf seitens des Koordinationskomitees der protestierenden Flüchtlinge veröffentlicht worden. In diesem haben bekannte Gruppen und Organisationen in der Flüchtlingsbewegung zu einem gemeinsamen Treffen aufgerufen, um ein gemeinsames Projekt zu initiieren und die Kämpfe der Flüchtlinge in Deutschland in einer gebündelten Aktion zu verbinden. Der Kampf begann am 19. März in Würzburg (Bayern) und hat sich nun auf sieben Städte in vier Bundesländern ausgeweitet. Dieser Kampf befindet sich in der Expansion. Am 4. und 5. August fand nun das Treffen in Frankfurt am Main statt. Das Koordinationskomitee der protestierenden Flüchtlinge und Vertreterinnen und Vertreter unterschiedlicher Gruppen nahmen teil.



Bei diesem Treffen wurde über eine Aktion beraten, welche die protestierenden Flüchtlinge in der Hauptstadt zusammenführen soll. Zwei Tage lang wurde über den Vorschlag eines Marsches nach Berlin, Hauptstadt der Bundesrepublik Deutschland, diskutiert. Über die Idee der Aktion „Karawane der Flüchtlinge und Streik in Berlin“ wurde hinsichtlich Theorie und Taktik diskutiert.



Am Ende des Treffens wurden zwei separate Routen ausgehend von Würzburg als der nördlichsten Stadt Bayerns festgelegt. Die erste kürzere Route ist als Fußmarsch und die zweite längere Route nach Berlin als Fahrtroute geplant. Die Präsenz der Flüchtlinge, Aktivistinnen und Aktivisten wird die Aktionen entlang beider Routen stärken. Nach eingehender Analyse und Austausch über die Details wurde der 8. September 2012 als Beginn der Aktion festgelegt.



Das Treffen endete mit der Gründung von fünf Arbeitsgruppen zwecks Vorbereitung, Planung und Verwirklichung der Aktion. Die fünf Arbeitsgruppen sind: Finanzgruppe, Arbeitsgruppe zur Planung beider Routen, Kommunikationsgruppe, Dokumentationsgruppe und Mediengruppe.



Die Vorbereitung und die Aufrufe dieser Aktion werden in verschiedenen Sprachen erstellt und übersetzt. In den kommenden Tagen werden diese auf den Internetseiten der protestierenden Flüchtlinge und auf den Internetseiten der in der Flüchtlingsbewegung aktiven Gruppen veröffentlicht.


Am 23. August 2012 beginnt in Erfurt im Bundesland Thüringen das Flüchtlingssommercamp „Break Isolation“:
http://www.thecaravan.org/refugeecamp2012
, welches von The VOICE Refugee Forum und KARAWANE für die Rechte der Flüchtlinge und MigrantInnen in Deutschland organisiert ist.


Solidarisch mit dem Flüchtlingssommercamp „Break Isolation“ erklären wir seitens des Koordinationskomitees der protestierenden Flüchtlinge und den anwesenden Aktivistinnen und Aktivisten, dass die Ziele des Marsches nach Berlin und des Camps nicht voneinander getrennt sind. Der Marsch nach Berlin ist einer der Aktionen der vom Camp und dessen Organisatorinnen und Organisatoren ernsthaft unterstützt und solidarisch mit vorbereitet werden. Aus diesem Grunde werden Flüchtlinge aus den protestierenden Zelten an zwei Tagen, den 25.08.12 und 26.08.12, die Proteste und die dort gemachten Erfahrungen in einem Workshop am ersten Tag und in Konferenzen vorstellen und in einem zweiten Workshop am zweiten Tag die Vorbereitung des Marsches vorantreiben.


Wir mobilisieren bundesweit um Isolation zu brechen, gegen Abschiebungen und Lager, für die Schließung aller Heime und für die Befreiung von der Knechtschaft der Residenzpflicht in ganz Deutschland.


Koordinationskomitee der protestierenden Flüchtlinge (Aub, Berlin, Düsseldorf, Regensburg, Würzburg)

KARAWANE für die Rechte der Flüchtlinge und MigrantInnen

KARAWANE München
KARAWANE Berlin
THE VOICE Refugee Forum
Linksjugend ['solid] NRW

+++++++++++++++       english version       ++++++++++++

Break Isolation – Refugee Protest March from Würzburg to Berlin!


the joint press release of  the coordinating committee of the asylum seekers and their supporting activist groups in Germany
A call has been published by the coordination committee of striking refugees in which the several groups of activists in the field of refugee issues had called for a gathering to organise a new project in the series of the chain struggles of refugees in Germany in order to stimulate an all-together event. The struggle had started since 19th March '12 in Würzburg, Bavaria, and had been extended at the moment to seven cities in four Regions.
The gathering had been held on 4th and 5th August in Frankfurt with the presence of coordination committee and the representatives of different groups and the project is to gather all strikers in the capital of the Federal republic of Germany, Berlin. The primary plan of the project was put forward during two days of debate.

In the end two different trajectories were chosen from Würzburg to Berlin. The shorter trajectory was chosen for the march and the longer one for the cars  to reach Berlin; in both refugees and supporting activists would participate. The departure day has been set to 8th of September 2012.


The two day meeting lead to the formation of five workgroups to organise the projects which are: Financial workgroup, Logistics workgroup for both trajectories, Communication workgroup, Documentation work group and the Media workgroup.


The call will be translated into several languages and in the following days will be published in the striking refugees' websites in different cities and in the official websites of the activists of refugee issues.


The summer camp "Break Isolation "  will be started from 23rd of August 2012  in Erfurt,  Gispersleben.
http://www.thecaravan.org/refugeecamp 2012 that is organised by The VOICE Refugee Forum and The Caravan for the rights of refugees and migrants in Germany.
 The coordination committee is in accordance with the objectives of the Summer camp "Break Isolation" and declares that the Berlin march and the summer camp share the same objectives and the Berlin march is an important serious project for the Camp. The coordination committee will hold a Conference and workshops to present the way the protest tents will function on 25th and 26th of August a meeting to organise the march Berlin.

We are organizing to break the isolation on a nationwide mobilizzation against deportation and Lager protest to close down the refugee camps and to break the Residenzpflicht restriction in all over Germany.  


The coordination committee of striking refugees in the Federal Republic of Germany
(Würzburg, Aub, Regensburg, Düsseldorf and Berlin)


KARAWANE Für die Rechte der Flüchtlinge und Migrantinnen -
The Voice Refugee Forum-
Karawane München-
Karawane  Berlin-
linksjugend ['solid] NRW

تجمع آنارشیست های جهان در سوییس

 
به گزارش ایرنا، سازمان دهندگان این اجتماع احتمال می دهند سه هزار نفر در کارگاه های نمایشی، بحث های گروهی و کنسرت های آنها که از روز چهارشنبه آغاز شده و به مدت پنج روز ادامه دارد، شرکت کنند.

آنارشیسم در زبان سیاسی به معنای نظامی اجتماعی و سیاسی بدون دولت، یا به طور کلی جامعه‌ای فاقد هرگونه ساختار طبقاتی یا حکومتی است.

مسوول سازماندهی این اجتماع تاکید کرده است که آنارشیست ها از همه قاره های جهان در این اجتماع شرکت دارند.

این موضوع که این اجتماع در شهر چهار هزار و 800 نفری سنت ایمیر سوییس برگزار می شود، اتفاقی نیست.

این شهر از نظر تاریخی همیشه مرکز تجمع آنارشیست ها بوده است.

140 سال پیش در یک رستورانی در این شهر همایش آنارشیست های جهان برگزار شد که در سایه آن جنبشی در این زمینه شکل گرفت.

در این اجتماع پنج روزه قرار است عملکرد آنارشیست ها در جهان مورد بررسی قرار گیرد.

70 خبرنگار از سوییس و دیگر کشورهای جهان در این شهر حضور یافته اند تا از این اجتماع گزارش تهیه کنند.
پای نوشت: مطلب بالا از ایرنا است و به دلیل اینکه کسانی که در ایران هستند کلا بهتر است وارد سایتهای جمهوری اسلامی نشوند در اینجا کل خبر را برایشان درج کردیم .
ضمنا در همین رابطه نیز ایرو نیوز گزارشی دارد که می توانید برای خواندن آن اینجا کلیک کنید.

یکصدو چهلمین گردهمایی فدراسیونها و کنفدراسیون های آنارشیستی جهان در سوئیس

آنارشیست‌های سراسر جهان در یکصدو چهلمین نشست سراسری خود به مدت 5 روز در نشست بین المللی آنارشیستها در شهر "سنت میر" از تاریخ 8 آگوست 2012 در آن شرکت و تا 12 آگوست 2012 در شهر "سنت پیر" سوئیس به این گردهمایی ادامه خواهند داد.سازمان دهندگان این نشست انتظار شرکت جمعیتی کمتر از 3000 نفر را ندارند.شهر سنت میر با جمعیتی کمتر از پنج هزار نفر همواره محل تجمع این گردهمایی سراسری بوده است. سال ۱۸۷۲ میلادی( 140 سال پیش)  در چنین روزی نخستین همایش آنارشیست ها از سراسر دنیا در رستورانی در این شهر برگزار شد.هر سال نشست سراسری و جهانی آنارشیستها در برلین آلمان برگزار می شد ولی امسال در سوئیس در حال برگزار شدن هست.

با اعلام همبستگی‌ و اتحاد از طرف صدای آنارشیسم
(جمعی‌ از آنارشیست های فارسی زبان)
با بین الملل آنارشسیتی و فدراسیون جهانی‌ آنارشسیتها IAF علاقمندان را به دنبال کردن مطالب و مباحث در سایت معرفی‌ شده دعوت می‌کنیم.

 

Anarchisten-Internationale trifft sich im August in der Schweiz

۱۳۹۱ مرداد ۲۰, جمعه

رابطه فرح دیبا با مذهب



فرح دیبا (زادهٔ ۲۲ مهر ۱۳۱۸ در تهران) سومین همسر محمدرضا  است.پس از انقلاب ۱۳۵۷، فرح دیبا ایران را به همراه همسرش محمدرضا  ترک کرد و پس از اقامت در چندین کشور، تا درگذشت همسرش در مصر، در کنار او بود.فرح دیبا و محمدرضا  دارای ۴ فرزند به نام‌های رضا, فرحناز، علیرضا و لیلا شدند که از این میان لیلا و علیرضا را در اثر خودکشی به ترتیب در سال‌های ۱۳۸۰ و ۱۳۸۹ از دست دادند.

 فرح دیبا تنها فرزند فریده قطبی و سهراب دیبا بود. فریده قطبی مادر فرح دیبا اهل لاهیجان در گیلان بود و از تبار صوفی و دانشمند علوم دینی، قطب‌الدین شریف لاهیجی بود. پدربزرگ پدری وی سفیر ایران در روسیه و هلند بود.پدر فرح دیبا سهراب دیبا، فرزند سید مجتبی دیبا، از خانواده های سرشناس آذربایجان، اهل تبریز بود. وی در دانشکده افسری سن پترزبورگ به تحصیل پرداخت. پس از انقلاب اکتبر به فرانسه رفت و در آنجا دیپلم متوسطه خود را گرفت.(برای اطلاعات بیشتر می توانید به ویکی پدیا مراجعه کنید لطفا)

در سایت رنگین کمان مقاله ای در خصوص دیدگاهها و فعالیت های غیرسکولار فرح دیبا به قلم رضا رحیمی منتشر شده است که در اینجا به بخشی از آن نگاهی می اندازیم

فرح پهلوی و پروژه سلطنت اسلامی!


farah 01رضا رحیمی
این روزها از مسلمانی محمدرضا شاه پهلوی و از خرافه گرایی و اسلام زدگی اش زیاد سخن میرود. اما از سیاست اسلامی همسر وی، کمتر سخن گفته می شود؛ عقایدی که فقط در حوزه شخصی شاه و فرح باقی نمانده بودند و در تصمیم گیریها و چیدمان نیروهایشان نیز به چشم می خورد.

02
از جمله افرادی که می توان از آنها به عنوان شاه کلید و تئوریسین پروژه سلطنت اسلامی یاد کرد، سید حسین نصر است. وی از خانواده علمای شیعه است. شیخ فضل الله نوری نیای مادری او بود، و اعدام شیخ، خاطره تلخ خانوادگی او محسوب می شود. وی در این باره می گوید: «این واقعه خانواده مادرم را عمیقا متاثر ساخت. تاثیری روانی که بسیاری از اعضای این خانواده از آن رنج می بردند... از این رو من در زمینه مطالعات دینی از جانب خانواده مادرم هم میراث دینی بسیار عظیم و هم آسیب روانی را در خود احساس می کردم.» و شگفتا که میراث دار «شیخ مشروطه کش» از دربار پهلوی سر در میاورد، لقب سفیری شاهنشاه را دریافت می کند، و حتی پیشنهاد وزارت نیز به او می شود، و در نهایت رئیس دفتر فرح پهلوی می شود.
03
مینو صمیمی‌ که‌ آن زمان‌ در دفتر فرح‌ بود می‌ نویسد: «انتصاب‌ دکتر نصر به‌ این‌ سمت‌ البته‌ جز ضرورت‌ چرخش‌ تشکیلات‌ تحت‌ سرپرستی‌ ملکه‌ به‌ طرف‌ فرهنگ‌ اسلامی‌ تعبیر دیگری‌ نداشت‌.» بیراه نبود که سید حسین نصر درباره پروژه سلطنت اسلامی می گوید: «احساس می کردم که تنها کسی بودم که می توانستم همچون میانجی به ایجاد موقعیتی کمک کنم که در آن مثلا آیت الله خمینی با شاه مصالحه کنند و نوعی حکومت سلطنتی اسلامی بر پا شود که در آن علما نیز درباره امور مملکتی اظهار نظر کنند اما ساختار کشور دچار تحول نشود.»
رویکرد سنت گرایانه فرح پهلوی سبب شد که وی در سال ۱۳۵۲ انجمنی به نام «انجمن شاهنشاهی فلسفه» ذیل بنیاد فرح تشکیل دهد و مدیریت آن را به حسین نصر واگذار نماید. هدف این انجمن «تجدید حیات‌ زندگی‌ فکری‌ سنتی‌ ایران‌ اسلامی‌« قید شده بود. جالب آنکه خود حسین نصر نیز به عنوان یکی از متفکران «اسلام سنت گرایانه» و از «منتقدان جدی مدرنیته» شناخته می شود. نصر یکی از مهمترین مبلغان «بحران» و «شکست» و «سقوط» و «بن بست» و «پایان» غرب بود. از جمله آثار سید حسین نصر می توان به این موارد اشاره کرد: جوان مسلمان و دنیای متجدد/اسلام و تنگناهای انسان متجدد/آرمان‌ها و واقعیات اسلامی/هنر اسلامی و معنویت/مقدمه‌ای بر اصول جهان‌ شناسی اسلامی/محمد، مرد خدا/مکهٔ مکرمه و مدینهٔ منوره/دین و نظام طبیعت/هنر مقدس در فرهنگ ایرانی/سنت عقلانی اسلامی در ایران.

04
برای خواندن ادامه مطلب لطفا به سایت رنگین کمان  مراجعه کنید.

به نوشته ویکی پدیا 

سید حسین نصر (۱۹ فروردین ۱۳۱۲ در تهران) فیلسوف و متأله ایرانی و استاد علوم اسلامی در دانشگاه جرج واشنگتن است که مقالات و کتب دانشگاهی بسیاری را به رشتهٔ تحریر درآورده‌است.[۱]

 سید حسین نصر در سال ۱۳۱۲ در تهران به دنیا آمد. پدرش، سید ولی‌الله، همانند پدربزرگش پزشک دربار بود و اهل کاشان. او از جانب مادر نوادهٔ شیخ فضل‌الله نوری است. عمده نیاکان نصر از روحانیون سرشناس بوده‌اند. [۲]
 ............به دلیل روابط نزدیک دکتر نصر با فرح پهلوی و نقش او به عنوان مشاور فرهنگی شاه در اواخر دوران پهلوی دوم، دکتر نصر نهایتاً در گیرودار انقلاب ایران به مشکلاتی جدی برخورد کرد.......

برای خواندن کل مطلب به ویکی پدیا مراجعه کنید لطفا


بنابراین یکی از دلایل علاقه مندی فرح به مذهب ارتباط نزدیک  خانواده مادری او  با مذهب بوده است.


به نوشته ویکی پدیا

قطب‌الدین شریف لاهیجی

 محمد بن علی بن عبدالوهاب شریف دیلمی اشکوری لاهیجی معروف به قطب الدین شریف لاهیجی یا قطب‌الدین اشکوری(مرگ پیرامون ۱۰۸۸ تا ۱۰۹۵ هجری) از علمای امامیه سدهٔ یازدهم هجری و از ریاضیدانان دوره اسلامی به شمار می‌رود. وی در خدمت محقق داماد و برخی از استادان بزرگ آن دوران تلمذ کرد و آثار ارزشمندی از خود برجای گذاشت. از وی چند اثر قرآنی، اخلاقی و عرفانی باقی مانده است.[۱] وی دارای لقب‌های شیخ‌الاسلام، بهاء‌الدین و نیز قطب‌الدین بود.............

 از زندگی قطب‌الدین اشکوری آگاهی چندانی در دست نیست. او همدوره با محدث کاشانی، مجلسی و حر عاملی بوده‌است. استاد نخستینش پدرش بود. همچنین میرداماد از استادان او بوده‌است. فریده قطبی، مادر فرح پهلوی، آخرین شهبانوی ایران و دایی او رضا قطبی از نوادگان قطب الدین لاهیجی هستند..............

برای خواندن کل مطلب به ویکی پدیا مراجعه کنید لطفا

 

پای نوشت : تنها به دلیل ارسال این مطلب به بالاترین 3 روز حسابم بسته شد

۱۳۹۱ مرداد ۱۵, یکشنبه

گزارشی از ٢٤ ساعت در خواب و بيداری




در بيدارى:
در مقابل کلیسای Dom شهر کلن  آلمان ـ در اعتراض به حمله به شهروندان افغان دریزد٬ جمعیت زیادی دور هم گرد آمده بودند. در بین جمعیت نیزچند نفر از رهبران و اعضا چند حزب کمونیست نیز حضور داشتند که در دست هر 2 نفر از آنان یک پرچم بزرگ حزبی بود که در واقع تبلیغ حزبشان را می کردند و بدین گونه به رقبای حزبی خود نشان می دادند که همچنان با اقتدار وجود دارند.
برای تدارک اين تظاهرات مشترک ابتدا فراخوانى با امضا 9 تشکل
منتشر شد. پس از انتشار اطلاعیه 9 تشکل٬ حزب کمونیست کارگری اعلام کرد که امضا آنها از پای فراخوان خارج شود تا خود بتوانند به تنهایی اعلام تظاهرات کنند و سپس در اطلاعیه ای جداگانه٬ در بخشی از فراخوان خود می نویسند:

" مردم ایران، احزاب، سازمانها و همه انسانهای مدافع آزادی و برابری نباید در برابر این جنایات راسیستی /اسلامیستی جمهوری اسلامی ساکت بنشینند.باید با تمام قوا به این سیاست فاشیستی اعتراض کرد. وظیفه هر انسان شریفی است که نسبت به این جنایات ساکت نماند و در مقابل این اقدامات ضد انسانی، که یادآور سیاست های دوران هیتلر است دست به اعتراض بزند.
تشکیلات کلن حزب کمونیست کارگری ضمن محکوم کردن حملات راسیستی و نژادپرستانه جمهوری اسلامی برعلیه مهاجرانی افعانستاتی مقیم ایران، همه مردم شریف و آزادیخواه و مدافع آزادی و برابری،همه احزاب و سازمانهای مخالف جمهوری اسلامی را فرامی خواند که در متینگ اعتراضی  روز شنبه ۱۴ یولی در شهر کلن شرکت نمایند.

تشکیلات خارج کشور حزب کمونیست کارگری ایران- کلن"
در واقع حزب کمونیست کارگری طوری فراخوان به تظاهرات را مهندسى کرد که مخاطبان سایتشان تصور کنند٬ که اين حزب برگزار کننده متينگ اعتراضى روز شنبه ١٤ يولى است و احزاب٬ سازمان ها٬ گروه های و افراد مستقل مخالف جمهورى اسلامى به فراخوان اين حزب٬ به آکسیون آمده اند. اما همين حذف نام حزب کمونيست کارگرى از ليست مشترک برگزارکنندگان تجمع اعتراضى با استقبال چشمگير افراد مستقل و غير وابسته به احزاب روبرو شد و براى اولين بار بعد از سال ٨٨ ما شاهد جمعيت بسيار زيادى شديم. چه خوش شانسى بزرگى براى احزاب و نهادهاى که فراخوان مشترک دادند!
بعد از اتمام باران و توفان با شروع برنامه٬ حزب کمونيست کارگرى با داشتن چند  نفر در این تظاهرات توانستند در يک عمليات برق آسا مانند شاهپرستان در استکهلم٬ تجمع شهر کلن را به تصرف خود در آورد. با اعتراضات مردم٬ سخنرانان و برگزارکنندگان تجمع و با خواست انسان هاى مدرن و غير سنتى ,حزب کمونيست کارگرى مجبور شد آرم٬ پرچم ها و نام حزب کمونيست کارگرى را از جايگاه سخنرانان دور کنند. در محل تجمع نيز مردم مجبور بودند هر لحظه جاى خود را تغيير دهند که زير پرچم اين حزب قرار نگيرند تا بعد مورد سو استفاده واقع شوند و جزو آدمهاى اين حزب محسوب و مورد عکاسى و فيلمبردارى گردند.
 تعداد زیادی از جوانان آتانوم٬ آنتی فاشیست، آنارشیست و چپ رادیکال از آلمان و از دیگر کشورهای اروپایی „ No Border Camp
“ (کمپین بدون مرز) که از چند روز پیش کارزاری را در حمایت از پناهندگان و علیه قوانین ضد پناهندگی  برگزار کرده بودند، برای اعلام همبستگی با تظاهرات از محل کمپ خود در کنار رودخانه راین بطور جمعی و با مراقبت پلیس بسوی محل تظاهرات آمدند. با ملاحظه ی پرچم هاى حزب کمونیست کارگری در هر گوشه از جايگاه سخنرانان٬ همايش و کارزار کمپين بين المللى نه به مرز٬ دراعتراض به حضور حزب کمونيست کارگرى در اين تجمع و اينکه اين حزب در رابطه با پناهجویان ورتسبورگ رفتارى فاشيستى و منفى داشته است ٬ ابتدا صف خود را جدا کرده و در گوشه ای دیگر تجمع کردند و سپس نماینده ی خود را انتخاب کردند که پیامشان را اعلام کند اما زمانی که یکی از آن جوانان در اعتراض به حضور این حزب اشاره کرد که رفتار این حزب فاشیستی است٬ رفتار و حرکاتى از جانب اين حزب نسبت به اين دو جوان چپ٬ مجرى برنامه و نماينده احزاب و نهادها در اجراع برنامه٬ صورت گرفت که من ترجيح ميدهم آنرا در خواب ديده داشته باشم.

در خواب:

... مینا احدی يکى از رهبران حزب کمونیست کارگری٬ اولین نفری نبود که جوانان چپ را هو نکرد و تودههاى حزب نیز به تبعيت از او٬  آن دو جوانان را اصلا هو نکردند

.  کسی با دست به سینه آن دو جوان نزد و میکروفون را از او نه ربودند و نسبت به دو نفر از کمونیستهای مستقل که برنامه را اداره می کردند با خشونت برخورد نکردند و به سمت آن 2 جوان هجوم نبردند.  مینا احدی بعد از شنیدن این که آن دو جوان چپ به حزب او "حزب فاشیستی" گفتند، شروع به کف زدن کرد و سپس هواداران او نیز شروع به تشویق سخنران

کردند. مینا احدی گفت آفرین به جسارت شما جوانان که نظرتان را در باره  حزب من بدون قید و شرط بیان میکنید، سوای اینکه درست یا غلط باشد که البته سر آن نیز بحث خواهیم کرد و به تعریف فاشیسم نیز خواهیم پرداخت تا شما بدانید در مورد ما و یا دیگر جریانات مشابه ما صدق نمی کند و ما همیشه در مقابل فاشیسم بوده و هستیم، ما هرگز خودمان را به دیگران تحمیل نخواهیم کرد و نمی کنیم. ما هرگز میکروفون را به زور نگرفتیم و نخواهیم گرفت. من فقط زمانی که به من اصرار شود که لطفا شما هم صحبت کنید، سخنرانی میکنم. البته باز هم معمولا نمی پذیرم و خواهش میکنم 
که رفقای دیگر صحبت کنند. من نمی خواهم خود محور باشم یا برای جاه طلبی فقط خود را مطرح کنم و معتقدم حکومت به زور و تحمیل بر مردم به دست نمی آید و ما به حکومت در قلبها اعتقاد داریم. ما تا کنون هرگز حتی به منتقدین خود انگ، اتهام، تهمت و افترا نزدیم و نه خواهیم زد. چون اساس سوسیالیسم ما انسان است و بیشتر از همه چیز حرمت انسان برای ما اولویت دارد. ما اعتقاد به آزادی بی قید و شرط سیاسی داریم و حق شما است که نظر خود را در باره عملکرد هر فرد و هرحزب یا دولتی عنوان کنید. چرا که در برنامه یک دنیای بهتر چنین عنوان شده است: "برقراری حقوق و آزادی های سیاسی و مدنی وسیع، بی قید و شرط و تضمین شده و برابر برای همه. رفع هر نوع تبعیض بر اساس جنسیت، تابعیت، تعلقات قومی، ملی، نژادی و مذهبی، سن، و غیره (یک دنیای بهتر،اصول و چهارچوب عمومی بخش دوم قسمت اول)". به باور ما آزادی یعنی آزادی مخالف، یعنی اینکه شما بعنوان مخالف حزب ما بتوانید پشت میکروفون حرفتان را بزنید. و تازه زمانی که شما چنین ارزیابی در مورد این حزب دارید بعد از تظاهرات با یکدیگر صحبت کنیم تا ببینیم چرا شما چنین نظری را دارید و اعضای این حزب چه عملکردی داشتند که شما چنین ارزیابی نسبت به حزب ما پیدا کردید. امروز اینجا بیش از صد نفر شاهد این اتفاقات بوده اند و مردم قضاوت خاص خودشان را دارند حال در این مورد چه گزارشی نوشته شود، با سانسور یا بی سانسور؟ قضاوت افکارعمومی نسبت به حزب، برایمان مهم است. ما حتی حاضریم که یک نظرسنجی بگذارید و از مردم بپرسید از کدام حزب متنفرند و یا رفتار و عملکرد کدام حزب را انسانی یا غیرانسانی می دانند. اسم حزب ما را بیاورید و خود قضاوت کنید. به هر حال ما مردم را احمق و بی شعور فرض نمی کنیم که امروز اینجا چیزی ندیدند و چیزی نشنیدند. ما نه تنها از هر نقدی در باره حزب استقبال می کنیم،  بلکه سایت های ما پر است از تمام نقدهایی که به ما تا کنون شده است و ما هرگز با رعب و وحشت فضای ترس و دلهره از نقدعملکرد حزب ایجاد نمی کنیم.

۱۳۹۱ اردیبهشت ۲۹, جمعه

نگاهی به شعار "امروز فقط اتحاد "شاهپرستان و سرگذشت دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی



عکس دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی

شاهپرستان با شعار" امروز فقط اتحاد "در سودای برقراری مجدد استبداد سیاسی خاندان پهلوی هستند . یکی از شاهپرستان مشروطه خواه در مطلبی تحت عنوان  امروز فقط اتحاد,تیتر روزنامه اطلاعات بعد از آزادی ایران




 خواهان اتحاد است تا رضا پهلوی شاهنشاه ایران شود.و برخی از شاهپرستان حتی پا را از آن نیز فراتر گذاشته و عملا از شکنجه در زمان شاه دفاع می کنند که از جمله یکی از آنان معتقد است که شاه باید به حرف پرویز ثابتی بیشتر شکنجه می کرد و در مطلبی تحت عنوان خدا وکیلی بدون هیچ گونه تعصبی پرویز ثابتی چه کسانی را شکنجه می کرد و به زندان می انداخت؟   می نویسد: "پرویز ثابتی که درآن سالها همه کاره ساواک و شکنجه های مخوفش بود چه کسانی را شکنجه می کرد؟ثابتی و همکارانش درساواک کسانی را شکنجه می کرد که خود ما الان از آنها دل خوشی نداریم. یک گروهشان چپی ها و مجاهدین خلق و چریکهای فدایی هستند که از بام تا شام درفضای مجازی به آنها بدوبیراه گفته می شود. گروه دیگر نهضت آزادی ها و چپهای مسلمان هستند که وقتی به قدرت رسیدند به زیر لوای خمینی رفتند وخمینی بی رحمانه همه شان را تصفیه کرد. این هم وضع مملکت پس از ۳۳ سال که روز به روز ویرانتر می شود.می گفتند شاه آزادی نمی دهد و مخالفان را سرکوب می کند. خب این مخالفان درانقلاب ۵۷ به قدرت رسیدند خداوکیلی برای ایران چه کردند به جز بدبختی و بی آبرویی و تیره روزی برای ایران و ایرانی؟ ثابتی و همکارانش می دانستند اگر این آقایان انقلابیون به قدرت برسند چه گندی به کشور ایران می زنند. پس زیاد هم نمی شود سرزنشان کرد.شاید اگر شاه به حرفهای ثابتی گوش می داد ومخالفان را دستگیر می کرد این انقلاب لعنتی رخ نمی داد و خمینی و یارانش هرگز به قدرت نمی رسیدند. شاهپور بختیار راست می گفت دیکتاتوری نعلینی از دیکتاتوری چکمه ای بد تر است. ثابتی هم این را می فهمید . می دانست انقلابیون اگر به قدرت برسند ایران را ویران می کنندو اتفاقا همین طور هم شد. پس بدون هیچ تعصبی از خودتان بپرسید پرویز ثابتی دقیقا چه کسانی را شکنجه می کرد و به زندان می انداخت. "و در ادامه بحث خود می نویسد:
"روی کارآمدن خمینی اشتباه بود شاه باید نفس مخالفان را می گرفت چون مردم نمی فهمیدند باید به حرف ثابتی گوش می داد گوش نداد و وضع این شد. شاه باید کاری می کرد که جمهوری اسلامی کرد"


برای اینکه بدانیم چه کسانی با رژیم شاه مبارزه می کردند و چرا از جمله می توان به دکترهوشنگ اعظمی لرستانی اشاره کرد و در اینجا نگاهی به ویکی پدیا و بخشی از مطلبی را که در باره کتاب خاطرات همسر دکتر اعظمی است را می خوانیم:


هوشنگ اعظمی لرستانی (۱۳۱۵، خرم‌آباد - ۲۵ اردیبهشت ۱۳۵۵، لرستان) پزشک لرستانی و از فعالان در جریان نهضت ملی شدن صنعت نفت بود.[نیازمند منبع] وی به دلیل عقاید ملی‌گرایانه و مخالفت با حکومت پهلوی بارها توسط سازمان ساواک دستگیر شد.وی در سال ۱۳۵۵ در جریان درگیری مسلحانه با ماموران ساواک کشته شد.[۱]

زندگی

دکتر هوشنگ اعظمی در سال ۱۳۱۵ در خرم‌آباد متولد شد. در بدو تولدش، پدر او مرتضی اعظمی دستگیر و همراه تمام اعضای خانواده به خراسان تبعید شدند و در کلات نادری تحت نظر قرار گرفتند. در سال ۱۳۲۰، پس از تبعید رضا شاه، پدر هوشنگ اعظمی از زندان آزاد و همراه خانواده به لرستان بازگشتند.
هوشنگ اعظمی در سال‌های ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۲ به مبارزه سیاسی روی آورد. درسال ۱۳۳۸ در دانشگاه پزشکی اصفهان مشغول تحصیل شد و همزمان به دانشکده افسری وارد شد که پس از یک سال به دلیل نداشتن صلاحیت، از دانشکده افسری اخراج شد.وی پس از موفقیت در اتمام دوره پزشکی به زادگاهش خرم‌آباد بازگشت و در این شهر نیز فعالیت‌های سیاسی خود را ادامه داد. هوشنگ اعظمی با گروهی از مبارزان مسلح در شهر خرم‌آباد همکاری می‌کرد.
در دوران دانشجویی و درسال‌های ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۲ با سازمان دانشجویان جبهه ملی فعالیت می‌کرد و در این دوره چند بار توسط حکومت پهلوی دستگیر و راهی زندان شد. او در این مقطع با گروه بیژن جزنی آشنا می‌شود و نقش برجسته‌ای در متشکل کردن مبارزان انقلابی استان لرستان ایفا می‌کند. به‌دنبال دستگیری بیژن جزنی و یارانش در تهران، او مبارزات را ادامه می‌دهد. در تابستان سال ۱۳۴۹، دوباره دستگیر و به زندان قزل قلعه تهران منتقل گردید که پس از چندین ماه آزاد شد.

مرگ

وی در خرداد سال ۱۳۵۳، به قصد شروع مبارزه مسلحانه در کوه‌های لرستان، مخفی شد و در ۲۵ اردیبهشت سال ۱۳۵۵ در یک درگیری با نیروهای ساواک کشته شد. ساواک به دلیل جلوگیری از شورش احتمالی مردم خبر مرگ وی را اعلام نکرد و این مسئله باعث شد چند ماه پس از انقلاب ۱۳۵۷، در اسناد بدست آمده از بیمارستان شهدای عشایر خرم‌آباد زمان و نحوه مرگ وی مشخص شود.

یادهای ماندگار؛ افسانه یک پزشک شورشی

 کتاب « یادهای ماندگار»، خاطرات فریده کمالوند در باره خودش و همسرش دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی است.

 یادهای ماندگار زندگی نامه « فریده کمالوند » است و تا سال 1358 خورشیدی را در بر می گیرد.
در این اثر نویسنده بخش اعظم کتاب را به همسرش اختصاص داده ست که مرکز توجه ست! از روابط زناشویی- تحصیل- موقعیت خانوادگی- از نحوه بازداشت خویش و بازداشت اکثر افراد خانواده سخن می گوید و از چرایی آن نمی گذرد. به سپری کردن دوران زندان و تحمل شکنجه ها می پردازد؛ که همه اینها وضعیت سیاسی و اختناق حاکم بر جامعه را باز می گوید. کتاب نشان دهنده موقعیت سیاسی ایران، جلادی ساواک شاهنشاهی و استیلای سردمداران پهلوی ست.
در مستند نویسی از چگونگی برخورد با محیط و موضوعی که قابل تعقیب نویسنده بوده ست می توان به موقعیت و شرایط زمانی، مکانی و ارتباطات افراد رسید. حفظ اسرار برای صاحب اثر و آشکار شدن آن در نزد خوانندگان حائز اهمیت است. بر زبان راندن و به رشته تحریر در آوردن اطلاعاتی سیاسی که در حجم خاکستری مغز نگاهداری می شوند؛ از با اهمیت ترین اقداماتی هستند که فرد می پذیرد و در قبال اجتماع و جامعه ملتهب شده انجام می دهد و آن را جامعه گیر می کند. خلاصه اینکه صرف نظر از جذابیت موضوعی این دست کتاب ها، که علاقه مندان بی شماری دارند؛ انعکاس اجتماعی بخشی از تاریخ خونین سیاسی ایران در چند دهه گذشته و جاری و پیدا ساختن پاره ای از اسرار مخفی ست. تاکید این نویسنده بر جاری ساختن اسرار مخفی در مفهوم همه حقیقت نیست و قضاوت و داوری بر عهده آیندگان ست.

علی اشرف درویشیان در یادداشتی بر این کتاب می نویسد: « بی تردید تاریخ واقعی ملت ما بر اساس خاطرات صمیمانه و صادقانه انسان های درگیر در مبارزه ها و مخاطره ها نوشته و تدوین می شود. این خاطره ها به دستور آنها که منافع خود را در تحریف تاریخ می دانند، نوشته نخواهد شد. زنان و مردان ستمدیده ای که درگیر و دار مبارزه ها و نبردهای نابرابر شرکت داشته اند، تاریخ نویسان واقعی اند.» 2
و من باور دارم که « نگارش تاریخ همواره به دست کسانی انجام شده که در اختیار و خدمت حکومتها بوده اند. به همین دلیل، تاریخهای نگاشته شده را «حکومتی» می نامم. این تاریخها در کلاسهای درس در مدارس تدریس می شوند و من همه آنها را نفی می کنم.
خاطره نویسی را « تاریخ زنده » می دانم. خاطره نویسی بخشی از حقیقت زنده است. خاطرات مستند را والاتر و بالاتر از تاریخ حکومتها می شمارم. در ذهن من، یکی از مطمئن ترین منابع برای دسترسی به آنچه درگذشته به وقوع پیوسته، کتاب خاطرات است. خاطرات واقعی ترین بخش تاریخ است که نویسنده آن در قلب رویداد حضور داشته و تلخی و شیرینی لحظات را با تمام جسم و جان خود تجربه کرده است».3

یادهای ماندگار افسانه یک پزشک شورشگر ست و نویسنده کتاب را می نویسد با یاد همسر شورشی خود که نمادی بوده ست از شهامت، درایت، دلدادگی و از خود گذشتگی؛ و سپس آن را تقدیم می کند به نو باوگان نسل بعدی، یعنی پسر و دخترش که با چشم انتظاری و دلگرمی به آنان، روزها و شب های تیره و تار زندان را تاب آورده ست و نمی داند که فرزندانش تقاص چه چیزی را پس می دهند! نویسنده در مقدمه کتاب احساس خود را به وضوح بیان می کند و از همگان می خواهد که ارج نهند و پاس بدارند فرزندانی را که ناخواسته در پشت دیوارها و میله های زندان و زندگی سخت و تحقیرآمیز بیرون از زندان را تجربه می کنند.
خانم کمالوند با تدوین و نگارش این کتاب، خواننده را به شناخت از روحیات و تمایلات دکتر اعظمی می رساند؛ با بخشی از داستانها و سروده های او آشنای مان می کند. خاطرخواهی، عشق و وفاداری. وفاداری زن که به خاطر دلبستگی به همسر و با آگاهی از خطرات راه و اهداف مبارزاتی دکتر اعظمی پای به میدان مبارزه می گذارد و همرزم او در پیکاری بی امان و نابرابر می شود. کتاب در ایران منتشر شده ست و روشن ست که اعمال ممیزی و سانسور قلم نویسنده را محدود ساخته ست.
و نمی توانم نگویم که به هنگام مطالعه کتاب به صحنه ها و حوادثی برخوردم که بی اختیار به دفعات گریستم. و بر خلاف قهرمان کتاب که اشک ها و گریه های خود را فرو می خورده ست؛ بر روی نوشته های کتاب بغض خود ترکانده ام. صحنه هایی آشنا در میان متون کتاب می دیدم. صحنه هایی پر از امید و ناامیدی. پر از حسرت نگاه به زندگی.
دکتر اعظمی در مقطعی با بیژن جزنی آشنا می شود و در ارتباط با وی قرار می گیرد و رهبری جبهه ملی شاخه دانشگاه اصفهان را از سال 39 تا 43 خورشیدی داشت. 4
گروه دکتر اعظمی، بخشی از گروه جزنی بود. در واقع بیژن در نظر داشت دو کانون فعالیت در روستاها، یکی در شمال و دیگری در لرستان ایجاد کند این کانونها می بایست جنگ پارتیزانی را در مناطق کوهستانی شروع کنند. در شهرها نیز تیم های تبلیغی و تدارکاتی در نظر گرفته شده بود که می بایست هم به لحاظ تدارکاتی و هم به لحاظ تبلیغی نقش پشت جبهه و پشتیبان را ایفا نمایند.
و در دست نوشته ها، خاطرات شفاهی و همچنین در لابه لای اطلاعات موجود در کتاب آمده ست که دکتر اعظمی در سال های 49- 50 بازداشت می شود و در زندان قزل قلعه حبس خود را گذرانده ست. منظور از سخن این بار بازداشت و حبس کوتاه مدت نیست، سخن از « بدون و نبودن است». « سخن از ماندن و رفتن ست» .
دکتر اعظمی و همراهانش برای جلوگیری از گرفتار آمدن در دام ساواک شاهنشاهی به کوه پناه می بردند. دکتر معتقد بود زمین از آن کسی ست که روی آن کار می کند، از همین روست که به جنبش دهقانی و روستایی می اندیشید و به فکر سازماندهی آنان بر می آید. راهی کوه می شوند برای آموزش و تشکیل هسته های مسلح در جهت پیشبرد امر مبارزه طبقاتی؛ برای ایجاد مقر فرماندهی اصلی در کبیر کوه. برای فرماندهی ستادهای عملیاتی که قرار بود عمدتاً در سه رشته کوه مهم لرستان، یعنی کبیرکوه (کوَرَ)، سپیدکوه و گرین مستقر باشند تا در مواقع خطر و حمله ی نیروهای دولتی، گروه به خاک عراق منتقل شوند. و نیز به منظور برقراری خط ارتباطی با مبارزان ایرانی مستقر در خاک عراق با دو هدف تهیه سلاحهای مدرن و خودکار و ایجاد تماس و ارتباط با مبارزان ایرانی در فلسطین.
در صفحه 171 کتاب به معرفی افراد و امکانات گروه پرداخته می شود. « در هیجده خرداد ماه سال 1353، نیمه های شب هسته اولیه از خرم آباد به طرف اهواز حرکت می کند. نفرات گروه عبارت بودند از: هوشنگ اعظمی، محمود خرم آبادی، جمشید سپهوند، خسرو اعظمی، کورش اعظمی، سیامک اسدیان (اسکندر)، علی محمد لشکری، علی بیرانوند و فریده کمالوند. در تاریکی شب به طرف کوه وریان مله و غاری که روبه روی گردنه تیل کش قرار داشت حرکت می کنند » 5
در ادامه کتاب می نویسد به خاطر حوادثی از قبل پیش بینی نشده از همسر دلبندش جدا می شود و دکتر اعظمی به همراه سیامک اسدیان و محمود خرم آبادی برای اختفای خود به باغ غروی می روند. 6
در صفحه 191 کتاب از لحظه جدایی و با امید پیوستن به یکدیگر می نویسد: « هوشنگ در سکوت نگاهم کرد و دستم را فشرد و بدون گفتن حتی یک کلمه رفت و در تاریکی باغ محو شد. من هم با بوق ماشین به خود آمدم و سوار شدم. بهت زده بودم و غمی به بزرگی سپید کوهمان بر دلم سنگینی می کرد. تا شهر نگاه و حالت حرف زدن هوشنگ از جلو چشمانم دور نمی شد. او بذر چنان غم و اندوهی را در دلم نشاند که شاخ و برگهای تناورش هنوز که هنوز است روز به روز پهناورتر می شود ». 7 و 8
سپس او راهی شهر بروجرد می گردد و با مشکلات و مشقات زندگی سرپرستی فرزندانشان را بر عهده می گیرد. مدت زمانی نمی گذرد که در دروازه های لرستان پست های بازرسی مستقر می گردد. استحکامات و نیروهای دفاعی مراکز نظامی را افزایش دادند و نیروهای وسیعی در کوه های اطراف بروجرد فرستادند. چند تیم بازجویی از تهران به بروجرد اعزام شد. گروه بازجویی تهرانی و رسولی در بروجرد مستقر شدند و عضدی بر بازجویی نظارت داشت. ساواک در کمین نشسته بود تا با شکار آنان که قلبشان برای نجات طبقات محروم و زحمتکش می طپید؛ تا با شکار آنان که از آسایش و آرامش روزگار دست شسته بودند؛ آسایشی ابدی برای سلطنت پهلوی تدارک ببیند. زهی خیال باطل!
در سطر سطر کتاب تعهد و امید به آینده دیده می شود، فریده وفادارست. وفادارست و در مرداد 1353 در مشهد گرفتار « عمال ساواک » می شود و به همراه دو فرزندش به کمیته مشترک ساواک و شهربانی تهران منتقل می شود. 9
در بخش هایی از کتاب می خوانیم که ساواک چگونه رشیدترین جوانان را با رگبار مسلسل و یا در زیر شکنجه های طاقت فرسا از پای در می آورده ست. جامعه را به خشونت آلودند و تا خرخره مسلح شدند. حکومت پهلوی که از حرکت و راه رفتن سایه ها و عبور و مرور مردم در خیابان و کوچه پس کوچه ها به وحشت و هراس افتاده بود؛ اینبار، رعشه در کوههای لرستان بر اندامش افتاده بود و با استفاده از آدمکشان حرفه ای ساواک و شهربانی بر هر سایه ای شلیک کردند. این سرنوشت شوم فرزندان آزادی خواه و دلاور ایران ست. و دکتر اعظمی ها از بی عدالتی ها رنج بردند، زبان به اعتراض گشودند؛ سلاح برداشتند، همه چیزشان را دادند. سر بر دارها گذاشتند و جز شرف و عزت و پایداری از خود چیزی باقی نگذاشتند.
نویسنده از اختناق و جو پلیسی آن روزها، در دو دهه بعد از کودتای ننگین 1332 خورشیدی می گوید. از همان روزهایی می گوید که زندانیان سیاسی منتظر بودند که بدست چریک های فدایی خلق از زندان رها شوند. منتظر انقلاب توده ای سهمگینی بودند که مردم با مشت های گره کرده همراه با سایر مبارزان به فتح زندان ها بپردازند. در طرف مقابل حکومت پهلوی قرار داشت که هر یک از این جوانان بی باک را با نام خرابکار تحت تعقیب قرار داد و با پی گیری ساواک و عوامل جاسوسی رد آنان را می زد و سپس با رگبار گلوله جان شان را می گرفتند و یا با چوبه دار و اعدام در میدان چیتگر زندگی شان را می ستاندند.

زنده یاد هوشنگ اعظمی که از چریک های فدایی خلق بود با وجود امکاناتی که داشت می توانست در کنار همسر، فرزندان خود را در رفاه و آرامش و شهرت تربیت کند و سعادت و نیک بختی را با آنان همراه سازد؛ از موقعیت هایش استفاده نمی کند و راه دوم را بر می گزیند و برای سال های طولانی کودکان دلبند و همسرش را چشم به راه می گذارد؛ در زندان و در پشت درهای زندان! شوری که در سر داشت در این حد خلاصه نمی شود. سختی ها را نه فقط برای جسم و جان خویش می خرد بلکه برای نبردی جانفرسا قدم در راه بی بازگشت می گذارد و در راه آزادی و برای از بین بردن نابرابری ها جانش را هدیه می کند. 11
نویسنده پس از تشریح وضعیت، بازداشت و متواری شدن تعدادی از همراهان، نوبت را به خود می دهد و خواننده را با خود همراه می کند و به زندان می برد. از طی کردن مراحل بازجویی، تحمل انواع شکنجه های جسمی – روحی و محاکمه تشریفاتی می گوید و خلاصه به زندان قصر منتقل می شود. تا انقلاب شکست خورده بهمن ماه 1357 خورشیدی در زندان می ماند و از آخرین ساعات اسارت و زندان و اولین لحظات آزادی این چنین می گوید:
« و من که از سرنوشت او در این مدت بی خبر بودم در دلم می گفتم حتماً هوشنگ را خواهم دید. آخر تا آن لحظه هیچ گونه خبری از او به ما نرسیده بود. لحظه ی دیدار دوباره با هوشنگ را بارها در ذهنم مجسم می کردم و حتی الفاظی را که می بایست به او می گفتم در ذهن آماده می کردم و چقدر برایم شیرین و دلنشین بود.»
برای او لحظاتی ست پر از دلشوره و نمی داند که رگبار کدام مسلسل این یل لر را از پای در آورده ست. در چه وقت؟ در کجا و چگونه به دست آدم کشان و جلادان گرفتار آمده بود؟
سپس ادامه می دهد « سرانجام قدم به خیابان و به سوی آزادی و رهایی گذاشتم. فریاد شادی و هلهله مردم به گوشم رسید: « زندانی سیاسی درود بر تو باد!» « زندانی سیاسی تو افتخار مایی!» « زندانی سیاسی …» میدانگاه غرق جمعیتی عظیم بود که پشت در زندان منتظر آزادی ما بودند و هرکس دسته گلی قرمز در دست داشت که به محض دیدن ما آنها را بالا گرفتند و این طور به نظر می رسید که میدانگاه در حال شعله ور شدن است. ناگهان از میان جمعیت دو قیافه آشنا در حالی که چهره شان غرق در شادی و شعف بود به طرفم آمدند و فریاد می زدند: فریده، فریده! و حلقه های گل به گردنم می آویختند و مرا می بوسیدند. به خودم آمدم دیدم روی دوش فریدون و فرهاد هستم. تمام حواسم پیش هوشنگ بود و فکر می کردم چرا خبری از او نیست. » 12

با مطالعه این کتاب داستان هایی را که در باره چریک فدایی خلق دکتر اعظمی و چگونگی مبارزاتش شنیده بودم تکمیل شده یافتم و با علاقه و رغبت به معرفی یکی از یادهای ماندگار پرداختم. و می دانم که در این نگاه کوتاه نمی توانم به همه جوانب حرکت گروه دکتر اعظمی و عظمت او بپردازم.
دکتر اعظمی بی باکانه به کمک مردم ستمکش شتافت. خانه خود را تبدیل مطب معاینه و مطب معاینه را به تبدیل بیمارستانی کرد و در اختیار مردم ندار و روستائیان اطراف قرار داده بود. او به دلیل پزشک بودن از نزدیک با دردهای جامعه ی خود آشنا بود و به این نتیجه رسید که پزشک بودن کافی نیست. از همین روی برای از بین بردن آن دردها که ریشه شان را در فقر جستجو می کرد و فاصله طبقاتی را تنه اصلی آن می دید، وارد مبارزه ای خونبار شد. در مقابل ساواک ایستاد. در مقابل ارتش و پلیس و شهربانی ایستاد و با ایمانی راسخ سلاح برداشت.
دکتر هوشنگ اعظمی در ردیف انسان های مبارزی چون ستارخان، یارمحمد خان کرمانشاهی، باقرخان و شیرعلی مردان خان بختیاری، بیژن جزنی، حمید اشرف، ارنستو چه گوارا و امیلیلنو زاپاتا قرار می گیرد. قدرت و پایمردی او در دفاع از حقوق ستمدیدگان سر هر انسانی را به تعظیم فرود می آورد.
از رشادت و دلاوری سرخ جامگان ایران کتاب ها نوشته و افسانه ها ساخته شده ست. دکتر اعظمی همه جا بود و هیچ جا نبود. او نگذاشت جنازه اش به دست مزدوران ساواک بیفتد.

۱۳۹۱ اردیبهشت ۱۳, چهارشنبه

از تظاهرات و تجربه سازماندهی موفق آنارشیستها به مناسبت اول ماه مه 2012 می توان آموخت

ارسال نظام جلالی 30.04.2012 

 برای دیدن 22 عکس مربوط به تظاهرات آنارشیستها لطفا روی این کلیک کنید.
طبق گزارش های رسیده 10 نفر از آنارشیستها توسط پلیس دستگیر شدند و پس از عکس گرفتن از آنها و پرونده سازی آزاد شدند که به احتمال زیاد در ماه های آینده محاکمه خواهند شد و جریمه نقدی باید بپردازند. در عکس ها خشونت پلیس تا حدی دیده می شود بر اساس گفته های شاهدان عینی بر اثر خشونت پلیس و زدن سر یکی از رفقای زن آنارشیست به دیوار سر او به شدت شکست و روانه بیمارستان شد که امیدواریم آسیب مغزی ندیده باشد.رفقای آنارشیستی که از شهرهای اطراف آمده بودند و دستگیر شدند به احتمال زیاد دیگر اجازه نخواهند داشت به این قسمت شهر کلن بیایند.

درتظاهرات امروز اول ماه مه نیز آنارشیستها با گرایشات مختلف آنارشیستی به شکل یک بلوک حضور داشتند.

یک هفته پس از برگزاری تظاهرات اول ماه مه 2011 ,
آنارشیستها با برگزاری درونی چندین جلسه کوچک ( به دلایل امنیتی ) عمدتا چند نفره , که در مکانهای مختلف برگزار می شد, برای چگونگی تظاهرات اول ماه مه 2012 تصمیم گرفتند که برخلاف هر ساله که فقط روز اول ماه  از جلوی اتحاديه سراسرى کارگران آلمان (د. گ. ب)  تظاهراتی آرام و سنتی برگزار می شود برای یک روز قبل از اول ماه مه 2012 اعلام تظاهراتی مستقل کنند و در سایتهای خود و فیس بوک مکان تظاهرات را اعلام کردند ولی هیچگونه اجازه ای از پلیس برای تظاهرات نگرفتند و اینک نیز صفحه فیس بوک که مربوط به این حرکت بود را پاک کردند. ساعت 19.00 امروز دوشنبه اعلام تظاهرات شده بود که من ساعت 19.00 به محل تظاهرات رسیدم ولی تعداد کمی آنجا بودند که بر روی نیمکت های کنار خیابان نشسته بودند و اوضاع عادی نبود و پلیس در تمامی خیابانهای اطراف مستقر شده بود.پلیس طبق معمول کاملا آماده بود.من بر روی نیمکت کنار یکی از آنارشیستها که می شناختم نشستم و او آرام کمی به سمت من آمد و لباس ورزشی پوشیده بود و گفت که تظاهرات اینجا نیست و 1 ساعت دیگر در آنطرف رود راین برگزار می شود و آدرس و توضیحات لازم را داد و من چند قدم از آنجا دور شدم و در نزدیکی آنجا بر روی صندلی های کنار خیابان یک کافه نشستم و فکر کردم که به بهانه چائی خوردن اگر از آنجا آشنایی رد شد خبر دهم چراکه در یک برنامه همبستگی با کارگران ایران این تظاهرات را اعلام کرده بودیم ولی هیچ ایرانی را در آنجا ندیدم که البته شاید به احتمال کم با تاخیر آمده باشند و من به هر حال ندیده باشم.کم کم آنارشیستها تکی یا دو نفره می آمدند و بیشترشان لباسهای معمولی داشتند ولی چهره ها آشنا بود. حدودا ساعت 19.15 تصمیم گرفتم که از مترو زیر زمینی که در آن نزدیکی  بود استفاده نکنم و از ایستگاه بعدی بروم که پلیس متوجه حرکت و جابجائی ما نباشد و در مسیر نیز شاید آشنایی را ببینم و خبر دهم که فقط یک رفیق آشنای آنارشیست را دیدم که به محل تظاهرات می رفت که می خواستم توضیح بدهم به او که دیدم در جریان است و گفت که من اونور آب نمی روم و در همینجا می مانم که دیدیم چندین ماشین پلیس آژیر کشان به سمت محل تظاهراتی که در سایتها اعلام شده است می روند و رفیق ما گفت که ظاهرا همه چیز شروع نشده تمام شد و احتمالا  پلیس حمله کرده به اونجا و شاید هم درگیری چیزی با پلیس پیش آمده باشد که البته نمی دانم چون در آنجا نبودم ولی چون پلیس آژیر کشان به اون سمت می رفت شاید اتفاقی افتاده باشد که نمی دانم ولی باید فردا بپرسم از کسانی که آنجا بودند به هر حال از همدیگر خداحافظی کردیم و او به سمت  مسیر اول تظاهرات که پلیس ها می رفتند ادامه داد و من هم به سمت محل دوم تظاهرات .ساعت 19.40 به محل رسیدم که دیدم کنسرت خیابانی کوچکی است در میدان و تعدادی از آنارشیستها آنجا بودند که دیدم یکی از ایرانی های نسل اول هم اونجاست. پرچمهای آنارشیستی را کاملا پوشانده بودند و در کیسه های رنگی قرار داده بودند و پرچم ها را بدون دسته در ساکهای دستی گذاشته بودند و خود من نیز از دسته های جارو و طی استفاده می کنم و خود پرچم را بدون دسته آن در کیف خودم قرار می دهم و هر جا که پلیس شروع به دستگیری می کند من چوب جارو را در خیابان می گذارم و پارچه پرچم را جمع می کنم و گاهی فقط پرچم را در کیفم دارم و در مسیر تظاهرات با خریدن یک دسته جارو از آن به عنوان دسته پرچم استفاده می کنم البته از این به بعد دسته جارو را همراه با سر جارو با خود می برم و زمانی که تظاهرات شروع شد سر جارو را باز می کنم و تبدیل به پرچم می کنم و هر وقت فضا پلیسی شد پرچم را جمع می کنم و سر جارو را وصل می کنم .چراکه یک فردی که جارو نو به همراه دارد بیشتر طبیعی جلوه می کند و بارها با خرید از اولین فروشگاه توانسته ام از سد پلیس عبور کنم چراکه کسی که کیسه خرید یک فروشگاه را دارد کاملا طبیعی جلوه می کند بنابراین باید محل تظاهرات در مراکز خرید باشد که هم بازتاب خبری خوبی پیدا کند و هم در بین جمعیت بتوان در صورت لزوم خود را استتار کرد و از محاصره پلیس خارج شد.امروز ساعت 20.00 تظاهرات شروع شد و یکی,  یکی پرچمها از کیف های دستی خارج شد و لباسهای سیاه پوشیده شد و صورتها با دستمال پارچه ای و کلاه ,بسته و استتار شد( البته نه همه ) و یکی, یکی از میان جمعیت خارج شدیم و به تظاهرکنندگان پیوستیم و مسیر تظاهرات به سمت اداره پلیس آغاز شد و یکدفعه اداره پلیس با یک تظاهرات آنارشیستی آن هم مقابل اداره پلیس روبرو شد که 2 پلیس با تعجب به جمعیت تظاهر کننده نگاه می کردند . در طول مسیر تعدادی از تظاهرکنندگان ترقه و فش فشه می زدند و به سمت پلیس هایی که دم در ایستاده بودند یک ترقه زدند که آن 2 پلیس خیلی ترسیدن و از جا پریدن و دستشان نزدیک اسلحه کمری بود با اینکه می دانند خطری آنان را  تهدید نمی کند و تظاهرکننده ها صلح آمیز تظاهرات می کنند . بعد از رد شدن از مقابل پاسگاه پلیس به اولین خیابان پشت اداره پلیس رفتیم و در واقع مسیری را که آمده بودیم تا اندازه ای از خیابان دیگری برگشتیم و در مسیر تظاهرات بر علیه سرمایه داری و فاشیسم و دولتها و سیاستهای رفرمیستی د گ ب که وابسته به احزاب دولتی است شعار داده شد به اضافه شعار همبستگی جهانی و....پلیس کاملا قافلگیر شده بود. به گفته یکی از رفقا حدود 70 تا 80 نفر در محل اولیه تظاهرات بودند و همین تعداد نیز در تظاهرات دوم بودند.از آنجائیکه پلیس در خیابانهای اطراف محل اعلام شده متمرکز شده بود و محل دوم و مسیری که طی شد نامشخص بود پلیس کاملا غافلگیر شده بود و نمی دانست که به کدام سمت خواهیم رفت و چگونه می تواند ما را در محاصره قرار بدهد.بعد از 15 دقیقه اولین ماشین پلیس به پشت سر ما رسید که بعد از 20 دقیقه که از آغاز تظاهرات گذشته بود بر تعداد ماشین های پلیس در اطراف ما افزوده شد و فضا بسیار پلیسی شد و یکی از رفقا با دوچرخه خودش را به ما رساند و گفت که همه جا را دارند می بندند که با رسیدن به اولین کوچه به دو قسمت تقسیم شدیم و ما از خیابان اصلی به کوچه فرعی رفتیم و در طول مسیر رفقا شروع کردند به تغییر و تعویض لباس های خود و من نیز باید در تظاهراتهای بعدی اینچنینی یک لباس با رنگ دیگری با خودم داشته باشم تا بتوانم آن را عوض کنم.البته رفقای دختر راحتر بودند و برخی با درآوردن لباس سیاه و داشتن لباس شیک و تابستانی بسیار طبیعی تر به نظر می رسیدن و براحتی از بین پلیس رد می شدند.البته من هم به دلیل خارجی بودن کمتر مورد شک پلیس واقع می شوم و همیشه در تظاهراتها ظاهری معمولی دارم و در بین راه فورا در یک فروشگاه خرید می کنم و در دستم می گیرم.بعد از رسیدن به انتهای کوچه روبروی ما یک مغازه که دارای اجناس آفریقایی است در حال بستن بود و چند تا خانم از آشنایان مغازه دار دم در ایستاده بودند و متوجه ما 30 یا 40 نفر شدند که پلیس به دنبالشان است و کمی ترسیدن و خانم ها با زبان خودشان فریاد زدند که در مغازه را ببندید و کسی را راه ندهید که من به سمت آنها آمدم و گفتم که دوستان من هستند و نترسید چراکه به هر حال گاهی بعضی از خارجی ها در چنین مواقعی می ترسند که نکند ضد خارجی باشند و وقتی من را دیدند خیالشان راحتر شد ولی با اینحال من را راه دادند و در مغازه را بستند که به دنبال تظاهرکنندگان پلیس وارد مغازه نشود که البته در حال بستن مغازه نیز بودند و من کمی برای آنها توضیح دادم و یک قوطی آب میوه آفریقایی خریدم و از مغازه خارج شدم که همان موقع یک ماشین پلیس سر رسید ولی خارجی بودن من و نوشیدنی که در دست داشتم و لباس معمولی باعث شد که به من شک نکنندو در همان نزدیکی سوار اتوبوس شدم و پلیس در آنجا شروع به کنترل کسانی کرد که در خیابان بودند و اتوبوس در همین مسیر حرکت کرد و من بعد از یک استگاه پیاده شدم.پلیس به مقدار زیاد در تمام خیابانها دیده می شد و چندین برابر ما پلیس بود و ترامواها حرکت نمی کردند و باید پیاده از آن منطقه دور می شدیم.من دوباره به درون یک فروشگاه بزرگ شدم و مدتی را مشغول خرید کردن شدم و با خرید یک گلدون گل, خربزه , نوشیدنی و خرید یک کیسه پلاستیکی فروشگاه از منطقه پلیسی عبور کردم و مرتب از هر خیابانی ماشین پلیس عبور می کرد و بدنبال دستگیری آنارشیستها بودند که البته چنانچه کسی دستگیر شود معمولا پس از چند ساعت آزاد می شوند و قائدتا جریمه مالی می شوند و برایش پرونده درست می کنند.
در طول مسیر تظاهرات بعضی از رانندگان برای ما بوق می زدند و ما را تشویق می کردند و دست تکان می دادند و بعضی از عابرین پیاده نیز ما را تشویق می کردند

ساعت 21.30 به محل اول تظاهرات رفتم که اگر کسی آنجاست به آنها بپیوندم که کسی آنجا نبود. به هر حال این دومین تجربه من هست که این همه آنارشیست که شدیدا تحت نظر پلیس هستند توانستند به یکدیگر با اشکال گوناگون خبر رسانی کنند بدون آنکه پلیس متوجه شود و تازه پلیس را هم غافلگیر کنند و تجربه دیگر در رابطه با كنسولگري جمهوري اسلامي در فرانکفورت آلمان بود که  با زنجیر انسانی و قفل بسته شد.به هر حال با اینکه اینهمه کنترل پلیس وجود دارد می توان با تشکیل گروه های بسیار کوچک و ارتباطات خاص و سبک کار آنارشیستی دست به اقدامات سیاسی تاثیر گذار زد.متاسفانه به دلایل امنیتی نمی توان به بسیاری از شیوه های کار اشاره کرد تا بتوان از تجربیات یکدیگر استفاده کنیم و در نوشتن همین متن به بسیاری از مسائل عمدا اشاره نکرده ام.


متن بالا گزارش یک شاهد عینی در تظاهرات است

یه روز خوب میاد


 یه روز خوب میاد... که ما به هم منفی ندیم
, به هم، فحش ندیم و با هم دوست باشیم و مثبت بدیم به لینکهای هم... آها مثل کاربرای تو کافه نت ,هیچ کدوممون هم نیستیم بیکار، در حال نوشتن و ارسال لینک تو ایران ,واسه اینکه خسته نشی این بار، من لینک می ذارم، تو مثبت, بعدِ این همه منفی و حذف لینک ب...الاخره پیداش می شه دوستی بین کاربرا، از منفی به لینک ,نمی شه قبرستون ,با گزارش, هیچ حسابی بسته نمیشه! فریاد بزنید کاربرا که بلا به دور! امشب واسمون آرزو بکن , تا جایی که یادمه این سایت همیشه خبر داغ می داد, یه روز خوب میاد که منفی نیست و تو شلوغی ها به جای فحش به هم مثبت می دیم و نظر خوب, همه شنگول و منگولیم و همه چی عالیه, فقط جای رفیقامون که نیستن تو سایت خالیه , خنده می مونه تو صورت و آشنا،  کسی گزارش
نمی ده و منفی نمی ده, دیگه کسی فریاد نمی کنه،قرمز نمی شه,  هیچ کاربری سر حساب بسته نمی ره , سایت,  قتلگاه لینکها نمیشه و حساب بسته نمیشه , وای , مثل تو ویرونم یا اصلاً مثل حساب بسته شده نمـــــی دونم دارم منفجر میشم و این رو می خونم , پیش خودت شاید فکر کنی بی اطلا ع ام ولی یه روز خوب میاد این رو می دونم! ولی یه روز خوب میاد این رو می دونم ,راستی وقتی یه روز خوب میاد، شاید از حساب ما چیزی نمونه جز خوبیها, ناامن و خراب نیست، همه چی امن و امان , بالایارها هم  حساب ومیبندن و میشیم اخراج! هه هه... آسمون، به, چه قشنگه ,کنار حساب کاربر امتیاز بالاست و اعتبار زیاده هیچ کاربری نمی خواد در ره, فقط اگه صبر داشته باشی حلّه ,دست بالایارکوتاست از حساب, نگو اوووه! کو تا فردا اگه نبودم می خوام یه قول بدی بهم که هر کاربری دیدی مثبت بدی بهش ,دیگه هیچ کاربری حسابش بسته نیست هیچ زن آزاده ای حسایش بسته نیست ,همکارعزیزم  کاربرای رفته دارند میاند به سایت آره... برو واسه کاربرا مثبت بده


متن طنز بالا با توجه به متن شعر هیچکس و به سبک زیبای  شعر یه روز خوب میاد نوشته شده است